Mijn aardse naam is Moniek van Pelt, moeder van twee mooierds, en ik ben hier op deze planeet aarde aanwezig om de ervaring van Tot Leven Komen te ervaren en het kunstig te delen met jou, in zoveel mogelijk talen. In dat tot leven komen ontmoet ik mijzelf weer op een vrije wijze, precies zoals leven diep in mij weerklinkt. Vrij!  In de wereld waar ik oorspronkelijk vandaan kom,  het vredesrijk Antarrah, ben ik de schrijver van mijn eigen werkelijkheid. Ik ben compleet mens in mijn eigen gevoelde beeld in alles; in lichaam, geest en weten. Die kosmische grootsheid is nu verworden tot een aardse herinnering van ooit, waarin vele gaten geslagen zijn. Ik weet er niet zoveel meer van en ik kan niet alle gevoelens vertalen. De taal van vergetelheid, verdrongenheid en verlamdheid, en daarin elkaar nadoen, het is normale gevoelstaal geworden. De aarde toont zich in onze bedekte ogen klein, als een wereld vol gekrompen gevoelens, waar oorlogsmacht heerst over pracht. Vrede is ingekapseld in verlangen, die haar eigen grootsheid niet langer kan vertalen. Een intense wereld vol verknipte beeldfragmenten, die de mens danig in de war maakt. Een wereld vol geheimenis, gespletenheid en vergane glorie, want wie weet nog echt zelf hoe hij hier gekomen is en waarom eigenlijk op aarde? En toch, wat hou ik van deze wereld. Zo ontzettend veel Vreugde voel ik bij het zien van de zee aan  bloemen, planten, bomen, kinderen, mensen, wensen. Ik kan mij nog steeds groots verbeelden en breng die beeldkracht mee op mijn reis de wereld in. Mijn bedrijvigheid noem ik dan ook BeeldKracht op reis. 

Alleen als alle mensen in hun eigen gedachtewereld leven, kan er zoiets ontstaan als een afgescheiden werkelijkheid, zoals waar we nu in leven. En zelfs als mensen veelal in hun hart leven, reist er bijna altijd nog iets mee het brein in, waardoor het Ware beeld, het Waarheidswoord, het Gebaar toch niet echt Opentrekt, 

Iets dat ons angst aanpraat, wat in ons huist, als een archontische (en narcotische) energiefrequentie die helemaal niet eigen is, maar ons zo dicht op de huid zit dat het voelt als eigen. Het ''iets'' toont zich in mij als technologische wezens die van plan zijn de mens definitief te verhuizen naar een positie waarin het eigen Beeldgevoel helemaal buiten bereik komt te liggen in ruil voor de grootste aardemens angst; sterfelijkheid.
... en dan te weten, ik was in mijn oorsprongrijke wereld al onsterfelijk en ik ben dat nog steeds. 

​

Wat mij door dit leven leidt is een heel diep gevoel voor Taal die uit een vrijere zone in mij ontspruit, niet uit hypnose of gevolg. Ik voel de woorden, de zinnen en beelden vormen, zonder na te denken over het systemische gebruik ervan klopt. En of ik wel ergens in pas. Als ik schrijf, verbeeld, klank, zing, dan doe ik dat waar ik kan samen met de Forcekracht en dan verandert de werkelijkheid om mij heen ook mee van een verdichte realiteit naar een hartenrijke werkelijkheid. De natuur en de dieren openen als eerste mijn vrije beeld mee, vrij als zij zijn van gedachtevelden. Zo spreek ik ook graag over mijn ervaringen in deze werkelijkheid.  Ik positioneer mij hierin niet op een vaste plek. Ik ben als een reiziger die parels neerlegt, voor wie wil voelen van andere werkelijkheden. Daarin is het niet alleen diepe vreugde die mij begeleidt en de Kracht waar ik weer en meer op vertrouw, maar ook een intense gemeendheid in het hooghouden en weer in beeld brengen van de Gouden Gevoelsmens van ooit.

​

Een echte volledige werkelijkheid bestaat nooit uit 1 realiteit. Dat is een onjuiste voorstelling of beter gezegd een bezette voorstelling. Frequenties dansen door elkaar en met elkaar in Bestaan dat allerlei planetaire vormen, gedaantes en mogelijkheden kent in de hele kosmos. 

Het beeld van een andere werkelijkheid geeft een opening in de geslotenheid van de dag. Gevoelens, mogelijkheden, klanken dwarrelen als vlinders tussen de kieren door naar binnen. Zelfs als je de namen en feiten niet weet. Een andere werkelijkheid: Bestaat dat? Wonen er mensen. Kennen ze daar grenzen. Is er natuur en vrede. Hoe zien die wezens eruit als ze niet menselijk zijn? Open. Het echte woord is aan de eigen BeeldKracht, de ware kracht van de Geest! Als je niet invult, nadoet, na spreekt of zonder eigen schouwing beelden naar binnen trekt die een ander je aanreikt, dan ontstaat er iets heel eigens.  In het eigen hart ligt de gouden beeldsleutel die op elk beeldslot past. 

​

Ooit noemde ik mijn allereerste website droomverbinders. Een wereld en diens mensen kunnen weer bijeen komen in beeld, als de mens een eigen wereldbeeld tot leven brengt, door het Zelf te leven. Mijn tweede website noemde ik spiegelheler. Omdat ik steeds dieper ging beseffen dat er overal stukjes organisch helder vermengd waren geraakt met vierkante stukjes cijfermatigheid en de spiegel niet langer doorlatend was en mensen niet langer echt samen. En nu, nu hervat ik mijn reis gewoon vanuit mijzelf en de kracht die ik in mij voel. En ik deel en deel uit..er is nog zoveel te verhalen en vertalen.. wees hartenrijk welkom hier op mijn website..

​

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

​

 

 

 

​

​

​