Het huis was groot. Zo een ouderwets sjiek huis aan de achterkant, met een balustrade en een grote tuin. De voorkant echter, was als een te geordend, rij aan rij huis. Ik keek naar die voorkant. Ook daar waren een soort balustrades, maar dan protseriger.. De huizen waren heel hoog. De straat was open en leeg. Waar waren de mensen. Ik vroeg het me af. Het geheel, het beeld oogde als aardig geordend met diep daaronder een monotone vibratie, als van onderhuids oorlogstafereel. Ik huiverde....

Ze zitten. Is het samen? Het staat nergens meer. Niet op papier, niet in de hand. En nergens op het land. En toch zitten ze. Naast elkaar. Onvoorspelbaar geworden voor de wereld. Het is geen belangrijk moment. De tijd tikt niet extra, er draait geen camera. Er wordt niet eens iets gedeeld. Toch is het geen zwijgen. De stilte is sprekend een goed verhaal. Een echt verhaal, als een dansend vuurvliegje, nergens stoppend, bij geen punt. Voor hun schermt het en daarop beeld. Zoveel krankzinnig...

ik ben mijn heelal de ronding in een ster dit is mijn verhaal mijn land mijn hart de sterren weten heus wel dat ik met mij de hele...