Moniek van Pelt
zij die speelt met de stilte,
het ondefinieerbare dansende wezen

Mens zijn met echt eigen gedachten, vrijuit sprekend in een taal die niet beïnvloed wordt door de huidige begrensde wereld van buiten. Het is deze zin die me de zin geeft mijn gevoel voor zelf dagelijks uit te drukken, als portaal naar echte emoties en om onze wezensvolle waarheid te leren begrijpen. Mezelf wereldrijk verbeelden voorbij de vaste controle structuren, vormen en afspraken is gelegen in broncode, die ik vanaf mijn geboorte bewust zoveel als mogelijk heb beschermd en bewaard. 

Het buitengewoon open gevoel voor dimensies, die een innerrijke stem geeft aan waarachtige expressie, wordt al te vaak gestild door de gewone aardse verantwoordelijkheid, de taak en de opdracht volwassen te moeten worden en enkel te zien wat er voorgeschreven is. Zaken als spelen worden daarin gekaderd als  kinderachtig of slechts horende bij een kindertijd, terwijl juist als je die inspiratie meedraagt je je met een buitengewoon fascinerend wezen verzelvigt; je ware pure zelf. Wezenskunst. 

Het maakte dat ik al vroeg geen opleiding meer wenste van buitenaf, me telkens weer bewust losmaakte van aangeleerde kennis, en zodra ik er zelf in kon beslissen het geheel aan onderwijs losliet, evenals zoiets als cv. Ik herinner mij nog elke dag meer onalledaagse, ongekende en ongehoorde indrukken, die een frequentie aan  kleuren, klanken en woorden verzinnebeelden. Een energieveld, oorspronkelijk geweten en toch in ons zo massaal ontkernt. Een diepe compassie voor het leven, het vertrouwen in de speelse vredige simpelheid van de ware mens en een standvastig gevoel voor waarheid in weten geven me de kracht steeds dieper in het zelf waar te nemen.
En als ik dan toch over iets doeligs zou spreken voel ik enkel deze zin; .. tot de persoonlijk toegestane geaardheid geen dood meer toont, omdat de beknotte levenswijze opgaat in een groter geheel aan levenswijsheid.