humanimal softness

                                              van alles wat zijn

Niet nadenken! Als ik te graag ergens over wil schrijven is dat de eerste zin die me toevalt. En daar staar ik dan een tijdje naar. Ik doe het dus weer, hoofdelijk verbindingen leggen. Meestal kom ik daar na een paar zinnen al achter. Ik hoor het aan het aarzelende tikken, het gummen, de ruis tussen wat vage zinnen op papier. Onderdrukte emotie loopt op kousevoeten, om maar niemand wakker te maken. Ik wil iets aarden, maar de chaos lijkt me naar de randen te duwen. Daar waar koelkast, tv of bed al klaarstaan om me te vullen. Ik adem een paar keer diep in en er schakelt iets in mijn hoofd. Het is geen besluit of een ontkenning van mijn brein, noch een omzeilen ervan middels technieken. De knop gaat juist op aan, zoiets. Er wil grootsheid door me heen spreken.

Ik laat het volle licht schijnen naar mijn moment van vrije val. Een sprong waarin ik mijn armen stevig om al mijn angsten heensla en me overgeef aan de ruimte in en om mij heen. Een moment van leegte volgt. Ik voel aan de druk op mijn hoofd de pogingen van zojuist om de levensstroom te beheersen. Tegenwoordig duurt dat hooguit dagen. Vroeger wiebelde ik weleens weken, maanden, jaren tussen hoop en angst.  Het is geeneens een bewuste overgave, het is gewoon niets. Een soort van..mijn naam even vergeten, net als de richtingaanwijzers van de paden die ik zo nodig lijk te hebben. Zonder mijn naam zijn mijn verhaal en haar emoties ook niet meer zo te kaderen eigenlijk. Niet dat ik haar kwijthoef, de naam, het gaat gewoon vanzelf. Grappig. Het geeft me altijd enorme rust. En meestal gaan mijn handen dan ineens schrijven, terwijl mijn blik zich letterlijk naar oneindig verplaatst. Vrij.

De eerste keer dat ik me er ten volle bewust van was dat dit gebeurde, was toen ik ernstig ziek was. In dat moment herinnerde ik mij helemaal, dat dit mij mijn hele leven al overkomt. Vooral in de droomtijd. Ik keek er namelijk letterlijk naar. Leven in wat wij op aarde verschillende werelden noemen, maar wat mij bij momenten toescheen als 1 heel echte grote ruimte. Het heeft gemaakt dat ik nooit zoveel kon met beladen zaken als ego, beperkte overtuigingen, labels, het leven als leugen, de dood en valse identiteiten. Het was immers allemaal maar verhaal, als ik maar vaak genoeg met mijn ogen knipperde zat ik in een andere werkelijkheid. En ik wist dat dit voor ieder van ons gold.

Tijdens mijn momenten van schrijven en (sinds kort ook) tekenen bevindt ik mij vaak in alles tegelijk. Bewust. Dan kan ik overzien en verbinden, vanuit een oerweten. Die enorme veiligheid in lijn krijgen met mijn zo vaak gevoelde onveiligheid in andere verhalen, dat was en is nog wel een klus. Al geeft het tekenen van die verbinding met mens, natuur en dier er weer een verdiepende draai aan. 

Ik ga er volkomen in op; het op papier manifesteren van dier rots en plant. Hun kracht in de gevoelde eenheid is puur, tijdloos. Het is net alsof ik er delen leven mee wakker schud, als in een soort initiatie, diep in mij. Tegelijkertijd is het gevoel te communiceren met al het leven zo gewoon, dat ik me afvraag wat ik gisteren deed, toen ik het even kwijt was. Bang als ik weer eens was voor een echt Zelf als van een wezenskern, ze noemen het kind; zonder angst en zonder gevecht. Ontnuchterend gewoon. Simpel. Ja zo is het. Niets is zo natuurlijk als zicht hebben op helder en troebel water tegelijk. Mens of dier een bepaalde uitzonderlijke kracht toeschrijven die boven de dam uitkijkt, het is even leuk, handig ook misschien, maar uiteindelijk staat de grootte van de titel de diepste diepte van de verbinding in de weg.

Neem nu het beeld van de gelimiteerde mind die liegt en bedriegt, waar mensen zo graag over spreken. Ik zou eerder denken dat het feit dat velen daar op die manier over blijven praten, maakt dat de mind niet ten volle werkt. Hij wordt namelijk niet erkend in zijn grootsheid. Zoals het dier dat depressief in zijn hok bleef zitten, omdat de oppassers elke dag hetzelfde treurige verhaal voor zijn kooi vertelden. Zij zagen hem niet in zijn stralende potentie, enkel zijn verleden. De menselijke geest tot louter conditionering verarmzaligen is vasthouden aan controle, regels en gebod.

Maar talent is ook hardnekkig bij tijden. Vooral het soort dat onze grootsheid blijft ontkennen. (Tenminste, dat speelt zich af in het verhaal waar ik denk de meeste tijd in te vertoeven ;)
Mensen die vinden dat dieren hen moeten bedienen, wat is dat een allesoverheersende zin en gevoel voor minderwaardigheid. Ik ontkom er zeker niet aan bij mezelf. Onwetendheid, dromerigheid, gemakzucht, schaamte, schuld en angst, het volgt elkaar in sneltreinvaart op. Ze staan als een huis, waarin alleen een gedomesticeerd dier nog mag komen. En het huis staat al zo lang, dat je er niet omheen meer lijkt te kunnen. Want waar moet je beginnen als je rechtdoorzee wilt en van nok tot kelder in een heldere lijn? 

En toch? Ik geloof in elk verhaal, haar ups en downs, en haar afloop die we goed of slecht noemen afhankelijk van ons gevoel voor hart. De dogma van het niet willen, mogen of kunnen veranderen; ik heb hem immers zelf doorbroken. Niet omdat ik voor het licht koos, maar omdat ik het donker niet schuwde, erbij ben gaan zitten en er doorheen leerde kijken. Zo teken ik vrolijker dan ooit door en elke dag in een nieuwe realiteit. Het brengt me in een dieper groeiende stilte van de energiefreguentie die steeds meer dier, plant, wezen in mij lostrilt. De soort stilte die bereid is te luisteren. En die mij af doet vragen of mijn huidige menselijke manier van reageren naar plant en dier vandaag nog bij het elementaire antwoord past. Om er vervolgens naar te handelen. Bijvoorbeeld door tekeningen te verkopen en er goede doelen mee te steunen; mensen die communiceren met dieren bijvoorbeeld en daarin baanbrekend werk verichten. Ik herken in hen mijn expansiegevoel; ontvangen en doorgeven van verbinding tussen al, de blauwdruk van de geest. En dat beperkt zich niet tot een aarde of een verhaal alleen. Leven is leven is leven is leven...Wat een rijkdom.

Moniek van Pelt

© Moniek van Pelt

deel dit verhaal gerust: :

nieuwsbrief ontvangen:

Versturen

als leven groots is,
dan heeft het
grootse ogen nodig
en een groots hart
om haar omvang te dragen
omarmen
zonder
alles
te willen omvatten
en weten
zonder alles
te hoeven begrijpen



website 2017

powered by Blockwise
design, tekst en beeld@ Moniek




deel met mij op social media
;
instagram:@moniekvanpelt_art