-->

ik geloof in jou..

december 2016

..En ineens plof ik vol door de zogenaamde ''spirituele'' dimensie heen , waar ik nog aan vast zat, en in de klei. Het was misschien nog een draadje of twee maar zoals je vast weet, bungelt dat uiterst onrustig. Ik waadde al een tijdje door een eeuwenoud collectief opgebouwde energie van zieners, al dan niet met een opperziener. Vol lagen van gidsende profeten, goden en gevleugelden strijdend om het grote gelijk en met monden vol van vrede. Een vacuum waarin iedereen de baas wilde zijn en niemand het was. Een uitzondering daargelaten.

En ik zocht een spiegel, een juiste, een die matchte. Een mens die zich gelijkwaardig genoeg durfde te tonen om me de uitgang te laten zien. En dus de ingang naar mijzelf; vol moed om van elke zin, regel of wet precies te vinden wat ik ervan vond en dat ook uit te dragen, ongeacht elk verhaal of bewijs. Niet dat deze mens mij voor hoefde te gaan, want dat kon ikzelf prima. Een pioniersgeest is me nooit vreemd geweest.

Waar ik precies naar zocht zou ik weten als ik het ervoer. Ik zou het voelen doordat ik de titels zou vergeten, omdat die verbleekten bij de verbinding. Ik zou het weten, omdat mijn irritaties, mijn rebelse weerstand en mijn twijfel tegen deze energie in mij zou verdwijnen. En ik zou het ervaren aan grond die uiterst zacht bleek. Aards bekeken zocht ik naar iemand die me zou durven zien zoals zichzelf en me dat in alle lagen tegelijk kon meegeven. Een erkenning voor het zijn en de zin. Oftewel; een gemeende ''ik geloof in jou, ik zie jou', vanuit een doorleefd hart die raakte aan de mijne.

Wonderlijk genoeg sprak ik nog nooit zoveel mensen met zoveel kennis en zelfbenoemd mediamiek bewustzijn, die tegelijkertijd zo een verwarring spiegelden. Een gedeelde armoede weliswaar, want ook ik was zoekende en tiphipte over de aarde. Ware het niet dat zij zich de titels hadden toegeëigend, zich ervoor lieten betalen om veelal de baas te willen spelen over de zoeker en dus over hun eigen zoekende ik. Niemand bleek in staat mij de ontwarring te spiegelen. Ik bleef drijven in een kluwen aan emoties, projecties, vraagtekens en onbegrensd stoeiende ikjes. Onder elk tijdelijk pampertje lag een kortdurende geruststelling, waaruit al snel nieuwe verwarring volgde. En ik deed het nooit goed genoeg, er was altijd een licht verder te gaan, een illusie te ontwarren, een goeroe te volgen, een god te vinden. Dat verontrustte me nog het meeste, nu was nooit genoeg.

Nu heb ik altijd al met een half oog gekeken naar uitleg over spirituele wetten en regels en velen nooit goed begrepen omdat ze mij niet raakten in mijn eigenheid van het moment, dus het was niet zo vreemd dat dit ook nu niet gebeurde.

Het was wachten op een ervaring die voor de scheur zou zorgen. Het licht in zicht. Aards vertaald zijn dat meestal de schokken die voortkomen uit een heftige emotionele ervaring. Eentje die alles blootlegt, het pure bestaan compleet met rauwe randjes. Het erin opgetild worden en vervolgens op de aarde gesmakt, geeft een allesomvattende blik op leven, die maakt dat er grenzen in zicht komen om doorheen te schitteren. Zoals ik al eens eerder schreef toen mijn vader overleed, voelt zoiets als een moment waarin alle tv kanalen even tegelijk zichtbaar zijn.Er ligt pure vrijheid in de diepte van dat moment; het samengaan van leven en dood in de eenwording van alle energie, door velen zo verdeeld benoemd als denken, ego en emoties.

Een man, hoe kan het ook anders in mijn geval, zorgde ervoor; De ervaring die je niemand toe zou willen wensen, omdat hij zoveel losmaakt waarvan de hanteerbaarheid nul lijkt, sloeg in als een bom. Zijn opmerking, die me vol in mijn hart raakte, maakte dat ik in de vrije val gleed. Temidden van alle goedbedoelde, meelevende adviezen, tips en truuks voelde ik ineens waar ik moest zijn. En toen ik haar sprak, temidden van mijn verdriet, zag ik de uitgang. Licht in haar volle glorie straalde me toe. Een moment van complete uitlijning, waarin een teveel aan emotie, aan ''boven wereld'' energie en een te weinig aan ''onderwereld'' aards realisme, elkaar aanvulden tot een gelijkwaardig geheel. Een die het gebeuren niet alleen hanteerbaar maakte, maar waar ik vervolgens met 1 sprong uit kon springen naar het nu. Nu; voorbij het grote vertragende lijden in tijd en in het tijdloze moment waar het spel lichtjes gespeeld wordt. En dan bedoel ik niet het spel van de poppenmaker en zijn touwtjes, Nee, mijn spel. Die van zelf staan, zelf doen en voor mijzelf spreken. In alle eenvoud van dit ogenblik en zo eigenwijs als het leven echt bedoeld is. Zonder bang te zijn voor gevolgen, of verlies aan (w)aardigheid. Want die angst had mijn masker zojuist verloren. Niet dat ik nooit meer springen zou..maar dat is weer een ander verhaal.

Mijn voornemen ? Heb een beetje geloof in elkaar en zeg het eens hardop. 

MOniek van Pelt

-->

-->

-->

nieuwsbrief ontvangen:

Versturen

als leven groots is,
dan heeft het
grootse ogen nodig
en een groots hart
om haar omvang te dragen
omarmen
zonder
alles
te willen omvatten
en weten
zonder alles
te hoeven begrijpen



website 2017

powered by Blockwise
design, tekst en beeld@ Moniek




deel met mij op social media
;
instagram:@moniekvanpelt_art