-->

het waarom en het daarom van mijn Ebook
ik ben geen werkwoord, ik ben geen zijnswoord, ik speel met woord. MO

2016

Vrij, waarom heb ik dit E book geschreven ? Ik vraag het mezelf weleens af. Niet dat ik daar een eenduidig antwoord op krijg. Een flow die zich aandient laat zich de ene keer anders verwoorden dan de andere keer, al is de energie altijd dezelfde; liefde. Eigenlijk gaat het verhaal over intelligentie; de intelligentie van het wezenlijke...inspiratie! Intelligentie als veld voor spiritualiteit wordt niet of erg weinig erkend. En zeker niet bij kinderen. Dat is in ieder geval mijn ervaring. En dat is, zo je kunt lezen in mijn Ebook, precies waar ik om vroeg toen ik klein was, om die erkenning. De grote wijsheid van het bestaan lijkt enkel te vinden via oude en nieuwe meesters, opleidingen, methoden en geboden; in het afleggen van de grootsheid. In het opvullen van de mens met weten dat veelal aansluit op collectieven als verleden, familie, cultuur, geloof. Reden temeer voor mij als jong wezen, om al dat soort zaken zoveel mogelijk van me af te houden; ik wilde mijn eigen grote weten op aarde behouden, leren voelen en er vol op gaan vertrouwen.

Het proces van regels, denkkaders en beslissingen, dat als een net over de jonge mens wordt uitgeworpen, vervaagt zo ongeveer alles wat persoonlijk vandaag als nieuw en avontuurlijk voelt. Vanaf de geboorte wordt bepaald en gestuurd wat de weg daarin moet zijn; wat oud is en wat nieuw, wat je nodig hebt te weten aan verhalen, kennis en kunde, om beroepen uit te oefenen zoals beschreven en gekaderd. Verplicht!  Dat daarmee zaken als emoties, denken en wil ook gestuurd worden en vervolgens schuldig bevonden, is iets wat in mijn beleving gebruikt wordt als een soort afleidingsmanouvre om hetzelfde patroon te vervolgen vanaf het begin; namelijk om jezelf heendrentelen in de hoop op erkenning en herkenning. En er is altijd iets buiten jezelf de klos, omdat je maar nooit in het moment lijkt te kunnen komen.

Tot die tijd onderschat de mens zich grenzeloos. Onderschat in de zin dat er zwaarte aan dat brein zou moeten kleven; dat ze een bron is van stress, last en ongenoegen, dat ze ons leven onopmerkzaam maakt en klein, dat het discussie oplevert en strijd. Kortom, alles behalve samen, licht en luchthartig. En dat ligt dan weer aan een duale wereld en een voor velen onoverbrugbaar ogend verschil in trilling, dus dan is het alsnog slot op slot op slot. En wie heeft nu de sleutel?

Het denken, weten, voelen is fantastisch! We verzinnen verhalen waar we bij staan en werkelijk alles wordt manifeste waarheid. Het komt gewoon uit, zichtbaar voor je voeten. We delen ze graag op in twee velden als in een voetbalpartijtje en gaan dan met samengeknepen billen of met gebalde vuisten zitten kijken wie er wint. Wat een passie. Er zijn zelfs mensen die meerdere schermen tegelijk hebben aanstaan, van verschillende wedstrijden met verschillende regels. Dimensies verkennen, noemen ze dat. We hebben in de observatie woorden te over voor goed Of slecht, voor kwaliteiten en mogelijkheden, voor het al dan niet benutten van kansen en vooral voor het wonder. Wonder dat zich voltrekt bij een vooraf niet bedachte scene; die van het volkomen onverwachte en mooiste doelpunt ooit. De held van vandaag is wakker.

En dat proces voltrekt zich terwijl we zelf ook spelen op het veld, de scheidsrechter zijn en de trainer. Oja, en de masseur en de voorspeller die bij twijfel gebeld wordt. Zijn we ons daarvan bewust? O, ik denk van wel. Vooral als je loslaat van wat bewustzijn moet zijn en het gewoon laat zijn, als in een mogen. Kijk maar naar kinderen, die wisselen om de minuut van pet in hun spel. Het spel van opdelen is gewoon te leuk voor velen; er valt zoveel te leren en ervaren. Dat is toch wat we komen doen, niet? Ik vind het behoorlijk goddelijk klinken eigenlijk. En als we het idee van winst Of verlies zat zijn, gaan we voelen van transformatie. Niet beter of hoger in trilling, maar gewoon schakelen naar een andere rol. Ervaren. 

Gaan we aanvaarden dat we zwak zijn en onszelf steeds verder verzwakken middels pijlen schieten op denken in systemen (wat nadenken over denken eigenlijk al weergeeft) of gaan we stoppen met onszelf kleineren en accepteren dat we natuur zijn en daarin alle antwoorden in onszelf hebben liggen? Dat wij geen gesloten systeem zijn, maar een openheid die wonderlijk is. Alles is er mogelijk. Bestond je ''ik'' niet voordat je geboren werd of juist wel? Maakt de ja of nee iets uit? Eigenlijk niet, behalve dan dat elke weg er eentje is, om erkenning te vinden voor het menselijke zijn. Voor het feit dat jij bestaat en dat wat jij denkt goed is en past bij jou. Dat jij goed bent zoals jij bent en God genoeg om je eigen antwoorden te vinden. Kracht, jij leeft het bij de gratie van gevoelde erkenning en vertrouwen. 

Ons brein kent zoveel gebieden waar we nog niet eens naar hebben gekeken en het geeft een eindeloze bron van wijsheid afgestemd op de persoon die open genoeg durft te zijn. Voor mij is het in lijn zijn met mijn eigen grote weten en daarin kennis naar de aarde kunnen halen, precies wat nodig is op dat moment.

Emoties tonen zich daarin als een dealiteit; een brug die delen mogelijk maakt tussen individuen. Dus we zijn precies goed zoals we zijn. Hoeveel lichter wil je het nog hebben? En dan hebben velen het smalend over de mens die in de war is, bedorven en afvallig. Die de wereld vernietigt en zichzelf. Als je daar graag over blijft praten, zit je er wellicht zelf meer middenin dan je beseft. We zoeken naar een gezonde toestand, puur en open en we zien de vondst over het hoofd. Kijk eens naar de kinderen. Hoe dicht laten we hen bij zichzelf blijven, om hen de ruimte te geven het leven te ontdekken op een manier die hen past? Mogen zij vertrouwen op hun eigen wijsheid van het moment en durven wij te vertrouwen op hun idee van uitspelen van het spel van goed en slecht? En bovenal, durven wij hun stilte nog te voelen in onszelf? Alles wat ze vragen is erkenning en vertrouwen, zoals iedereen dat vraagt. 

Moeten de systemen anders, moeten wij anders? Die vraag laat de mens hangen in het spel van goed Of slecht. Dat is niet waar het wezenlijk om gaat; vraag en antwoord drentelen om de kern heen. Want erna komt weer een vraag..en nog een. Mensen hebben elkaar doen laten geloven dat dit is waarom we een brein hebben en dat hij nooit zal voldoen en dus moet hij klein en beheerst, anders of weg. We zijn pioniers aan alle kanten, dus beperking houden we nooit vol. Daar breekt een mens ook altijd weer uit. Daar hoef je geen toestemming voor te hebben of een nieuwe tijd voor af te wachten. Ik zou zeggen; ga nu gewoon ontzettend veel jezelf zitten zijn en vind mensen die dat bemoedigen, die met passie over en met je spreken. Wees eigenwijs zoals je alleen zelf kunt zijn. En maak je niet te druk om de systemen; die vallen en herrijzen waar je bij staat en ook zonder jou en mij. De mens die er niet voor wil vechten, die zich niet wil ontwikkelen bestaat alleen bij de gratie van een God buiten het zelf en een onbegaanbaar pad ernaartoe. Het houdt elkaar in stand. 

We zijn al meesters van het denken, we hebben het zelf uitgevonden. We zullen het denken niet langer rond willen denken, als we beseffen dat in elk nieuw moment nieuwe kwaliteiten zich aandienen. Wegen, stappen, plannen die we nog niet bedacht hadden en die ons uitnodigen om te spelen met stilte en klank en met taal en beeld. En dan valt elke vorm van controle, als in hang naar het oude of vlucht naar het nieuwe, als vanzelf weg. En daarmee ook labels, hokjes vol ''nooit meer'' en '' chronisch gebrek''.

Vandaar dat ik in mijn Ebook Vrij, die mijn worsteling totaan dit stuk beschrijft, geen namen noem, geen labels aanhaal en geen exacte ziektebeelden verwoord. Ik heb nooit geloofd in ''voor altijd'' als in statisch leven. Ik heb diep vanbinnen vertrouwd op het wonder van meer leven en meer samen, zodra ik het zelf zou durven leven. Ik heb gevraagd om erkenning en ik ontvang haar terwijl ik dit schrijf. Mijn verhaal mag bestaan en het is leuk mezelf te zijn. Zelfs al speel ik nu met schrijverschap en kunstenaarschap, als het mij niet langer dient zal ik het loslaten. Zo is het altijd gegaan. Gewoon af en toe de regels van het spel veranderen, omdat het niet leuk spelen meer is. Zo simpel is het leven echt, als we elkaar iets meer vertrouwen en uit de weg gaan, op ons eigen pad.

Moniek van Pelt

In een volgende blog lees je over; De toenemende hang naar labels en het wezenlijk verlangen.

 

© Moniek van Pelt

deel dit verhaal gerust: :

terug naar begin blog

-->

-->

nieuwsbrief ontvangen:

Versturen

als leven groots is,
dan heeft het
grootse ogen nodig
en een groots hart
om haar omvang te dragen
omarmen
zonder
alles
te willen omvatten
en weten
zonder alles
te hoeven begrijpen



website 2017

powered by Blockwise
design, tekst en beeld@ Moniek




deel met mij op social media
;
instagram:@moniekvanpelt_art